Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Sıkıntılarınızı öncelikle kime anlatırsınız yada anlatıyorsunuz. Anketi oylayıp, yorumlayın...

• Aileme
• Sevgilime/Eşime
• Arkadaşıma
• Kimseye anlatmam
• Anlatmayı sevmiyorum

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Kimseye anlatmam
Herkesin kendine göre zaten derdi var.

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Kimseye anlatmam. Bir sorunum varsa kendim çözmeye çalışırım.

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

İçimde tutarım kolay kolay anlatmayı sevmiyorum paylaşmak istersem de o kişi ablam olur.

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Konusuna göre değişiyor.
İşle ilgiliyse iş arkadaşlarımdan en sevdiklerim ile
Hayatla ilgiliyse ailemle, çocuklarımla.

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Sevdiğim insanlara anlatırdım paylaşırdım dertlerimi. Ama en çok da dinlerdim.
Beni insanların hiç tanıyamadığını fark ettikten sonra suskunluğu tercih etmiştim. Ki hala da bir kişi dışında kimseye anlatmıyorum artık. Hakkımda ki en önemsiz şeyleri bile söylemiyorum ve aileden bilenlere bile söyletmiyorum.

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Yakın arkadaşıma. ( Yaklaşık 20 yıllık )

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Kimseye

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Aileme

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Bir sıkıntım olduğu zaman defterime yazıyorum ben hep.
beni üzen kişileri, olayın ne olduğunu ve günün tarihini.
ilerde unutmayayım ve kalbim soğumasın diye yapıyorum bunu.
kendime saygımı kaybetmek istemiyorum çünkü. :)

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Cogu zaman anlatmam. Bos arazi de bagira bagira kufur ederek rahatlamayi tercih ederim. Onun disinda cok samimi dostlarimdan biri veya yine kuzenlerimden birine olabilir.

Cevap: Sıkıntılarınızı ilk kime anlatırsınız?
 

Kendi sıkıntılarım olmadan önce, Güzin abla gibiydim. Çevremdeki herkesin sıkıntılarını dinler, yanında olur, destek olurdum. Yargılamadan her zaman dinlerdim çevremdekileri.
Sonra kendi sıkıntıların olmaya başlayınca, sende seni dinlemelerini anlamalarını bekledikçe, Güzin ablalık yapamamaya başladığında çevrendeki insan sayısı azalmaya başlıyor.
Hatta belki de derdin olduğunda, kimse kalmıyor. Bakıyorsun, zaten kimse dinlemiyor seni. Kulak vermiyor derler ya, öyle işte. Zaten dinleyip dinlemediklerini, boşa konuştuğunu anlıyorsun.
Herkesin derdi en büyük, sanki senin ki küçükmüş de abartıyormuşsun gibi gelir insanlara.
Oysa her insanın acısı, derdi, sıkıntısı kendi kaldırabildiği kadardır.
Bende kimseye anlatmamayı öğrendim. Rutin şeyleri anlatırım sohbet esnasında yada bazen örnek vermem gerektiğinde ama beni ben yapan acılarımı kimseye anlatmazdım.