|
Çocukluğum | Kadim Dolunay
Çocukluğumun vazgeçilmeziydi hüzün. Gökyüzünden çok, beton zeminlere düşen bakışlarım; Ve en yaralı yanımı en kusursuz saydığım hayallerim vardı. Söyleyemediklerimin ağırlığıyla çekilirken omuzlarım, Hummalı bir nefesin gözyaşına gizlendim. Aynasız caddelerde hep boynu kalbe yakın yürüdüm… Ve masum bakışlarımdan bihaber büyüdüm. Konuşmalara küs, susmalara barışık bir hayatın avucunda İçime gömüldü kelimeler… Ve o vakitlerin şulesinde başladı iç yürüyüşlerimin tutarsız ritmi. Duygulardan sayfalara uzanan depremzede yollar yürüdü beni… Ve tutundu yolculuğuma, seferi ruhunum kehribar elleri. Umutlarımı, yalnızlığımın rahlesinde bırakıp Döndüğüm vakitlerin gıyabında sustum, hüzün adına. Ve her tebessümün ardına pusulanan Hüznü üfledim satır başlarına. Harflerle boyandı tuvâle elemim… Mürekkebini uykusuz gecelerimin karasından aldı Hüznün avucunda rakkas kalemim. Çocukluğumun coğrafyasında büyüdü Yaralı dizleri kabuk tutmayan hüznüm… Şimdi hangi sevincin arkasına gizlensem, Hep hüzünlü yanım ifşa olacak..! Kadim Dolunay |
Cevap: Çocukluğum | Kadim Dolunay
en sevdiklerimden
çok teşekkür ederim bu güzel paylaşım için :srldmm: |
Cevap: Çocukluğum | Kadim Dolunay
Alıntı:
Benim de en sevdiklerimden. Şimdi hangi sevincin arkasına gizlensem, Hep hüzünlü yanım ifşa olacak..! |
Cevap: Çocukluğum | Kadim Dolunay
Alıntı:
hüzün bizi sever bizde hüznü vereni ... |
Cevap: Çocukluğum | Kadim Dolunay
Alıntı:
Hüznü vereni (Rabbi) ,bizi muhatap alışını severiz. |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 23:07. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.