Ama hayat bu ya, herkes gibi bende
 

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Hamurdan evlerim,
Tertemiz yüreğimle beslediğim umutlarım
Bir de o küçücük bedenimde
Annem ve babam için er açtığım
Kocaman yüreğim vardı.

Sonra büyüdüm, hem de çok büyük.
Betondan evlerim,
Kirlenmiş yüreğim de sürgüne sürülen umutlarım
Bir de o kocaman bedenim de
Kimseyi alamayacak kadar küçülmüş yüreğim var.

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Çamurdan oyuncaklarım,
Oyuncaklarımı paylaşacağım arkadaşlarım,
Kirli yüzüm ve ellerim olmasına rağmen
Hayatın mide bulandırıcı gerçeğini
Görmeyecek kadar sevgi dolu bakan gözlerim vardı.

Sonra büyüdüm, hem de çok büyük.
Ne, çamurdan da olsa oyuncaklarım
Ne de, oyuncaklarımı paylaşabileceğim arkadaşlarım.
Ama hayatın mide bulandırıcı gerçeğini
Tüm çıplaklığıyla gösterecek kadar
Perdeler inmiş gözlerim var, etrafa orgunca bakan.

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Aşkın kavramını bilmeyen ve duymayan,
Acısına şahit olup, tatmayan,
Her daim akmaya hazır olan gözyaşlarına sahip olan
Bir ben vardı içimde, bir ben…

Sonra büyüdüm ben, hem de çok büyük.
Aşkı tadacak kadar,
Acısını hem çekip, hem de çektirecek kadar,
Giden yanık sevdaların arkalarından gözyaşı akıtacak kadar.

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Gözümü ilk açtığım da gördüğüm erkeğe
Yani babama aşık olan ben,
Yine gözümü ilk açtığımda da
Annemi gören bu gözler
Ondan da hiç ayrılmayacağımı,
Her yaramazlık yaptığım da
Mahallenin çocuklarından koruyacağını sanacak kadar.

Sonra büyüdüm, hem de çok büyük.
Babamdan hariç başka bir erkeğe aşık olacak kadar,
Annemi ölümsüzleştirsem de,
Gözyaşlarımla mezara sokacak kadar.

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Hep çocuk kalacağımı,
Hiç yorulmak bilmeyen bünyemin böyle gideceğini,
Ve hep başkalarının torunu olacağımı düşünecek kadar
Küçüktüm işte, küçüktüm…

Sonra büyüdüm, hem de çok büyük.
Saçlarıma aklar,
Yüreğime dinmeyen sızılar,
Dizlerime yolda yürütmeyecek kadar saplanan ağrılar
Ve torunlarımı görüp, nasihat verecek kadar
Büyüdüm işte, büyüdüm.

Oysa ki küçükken ne çok isterdim büyümeyi
Ama şimdi bakıyorum da şöyle bir hayata
Keşke hep küçük kalsaydım,
Ve hep küçük kalıp, hayatın gerçek yüzünü görmeseydim,
Her baktığım yer mavimsi, pembemsi ve yeşilimsi kalsaydı,
Siyahlarla, grilerle boğulmuş hayatta ben de boğulmasaydım.
Her şey gözüme tozpembe görünseydi
Gözyaşlarım olmadık şeyler için aksaydı
Canımı acıtmayan türden yani...
Ama hayat bu ya, herkes gibi bende
Küçüktüm, sonra büyüdüm işte…