Ah Akdeniz..
 

İstanbul gibiyiz artık..
Birbirine sırtını dönmüş iki ayrı yaka,
Köprüler yıkılmış...,
Boğaz bizi ayırmakta..

Bursa gibiyiz birazda..
Ormanlarıma saklardım toprağını.
Sen şimdi avuç açmışsın betona, taşa,
Bense yokolmuşum fabrikalarda..

Trabzona benzerdi aşkımız.
Bir görünüp bir kaybolan güneş gibiydi,
Kavgalarımız..
Arada ağlardık ama,
Kısa sürerdi yaslarımız..
Bir gün gittin karadeniz açıklarına,
Takıldın kimbilir hangi denizcinin ağına..

Durgunluğun huzur verirdi bana,
Sadece ben dolaşırdım kıyılarında,
Şimdi yabancılar doluşmuş,
Ben ise uzaklarda..
Ah Akdeniz..
Kimi zaman mavi kimi zaman yeşil,
Tıpkı gözlerin gibi..
Ama her zaman asil,
Senin asilliğin gitti..

Mesut Aydın