İstiyorum, demenin hadsizliğini öğrendim artık.

O kelimeyi kaldırdım lugatımdan, isteğim yok sahip olmadığım hiçbir şeye…

Anlıyorum, demenin manasızlığını da kavradım artık.

Seni anlıyorum da demek istemiyorum hiç kimseye, anladıklarımı sindiremedikçe…

Hadsizliğin, küstahlığa varmış hali gibi geliyor artık, birine seni anlıyorum demek de…

Şuna inanmaya başladım bu günlerde…

Olabildiğine stabil yasamak gerek duyguları…

Tek düze…

Tek karar..

Tek ritmle…

Kahvenin bile orta olanını boşuna icad etmemiş yüzyıllar evvel insanlar.

Sade kahvede bile bir ukalalık var.

Bir tenezzül etmeyiş…

Bir reddediş.

Ki ben hayatımdan şekeri atalı yıllar var.!!!

Keza şekerli kahvede…

Bir vıcık vıcık olmuşluk…

Bir lakaytlık…

Gevşeklik.

Hadsizliğin her türlüsü eskitiyor en başta insanın kendisini…

Orta karar kabullenişler bu hayatın yaşanabilir tek gerçeği…!