| Tomris |
12 January 2018 16:43 |
Ben onu daha çok sevdim.
O tepenin başında oturuyorduk. Son konuşmamız olduğunu henüz bilmemişken ben, yine onu ne kadar sevdiğimi düşünüyordum. Farkındaydım huzursuzdu biraz duruşundan anlıyordum bunu ama yine de sesimi çıkartmıyordum. Konuşursam bir şeyler olur diye korkuyordum çünkü. Sessizce girdim koluna, geri itmedi beni ama o an farkındaydım olacakların çünkü birden gerilmişti. Yüzüne baktım kaşları hafifçe değişti. Sessizliği beni deli etmişti. İstemeyerek yanımda duruyordu sanki. ”söyle” dedim, ”susma”. Bıraktım onu ve yanından biraz uzaklaştım. Yüzüne baktım, o birkaç dakikada ben yaşlandım. Yaşlandırdı o suskunluk beni. ”Sanırım, sanırım ben yapamıyorum” dedi, ”seni sevmek her şeyden güzel ama yapamıyorum. Bu kadar sevmek bana acı veriyor”. Sinirlenmiştim, çok sinirlenmiştim. Sevmek zaten acı çekmek değil miydi? İçinden bir parçayı bir başkasına adamak tabii ki acı verecekti, önemli olan yarı yolda bırakmak değil sıkıca tutunmaktı o acıya. Çünkü o acı bendim, acıya anlam veren de. Ama bunu anlayamadı ve beni terk etti. Beş harfle içimi paramparça etti. O beni bitirdi, ben onu daha çok sevdim.
|
