Konuşmak boşa harcamak oluyor sesleri, kelimeleri. Uzay boşluğunda salınıp gitmeden önce cümleler önce iç kulağındaki dar ağacına asılır. Yazık olur. Kaybolan cümlelere yakılan ağıtlar da heba olur.

Geriye yazmak kalır elinde. Kağıdın şefkatli kucağında mürekkep kelimelere süt olur. Bakıp da gören gözler bulur. En sonunda bir yuvası olur. Olur da sokağa düşerse o kelimeler, yankılanıp kimbilir kaç anıda tekrar tekrar hayat bulur.