Bol keseden ağlıyorum dilenci!
Kopartmadım da gülleri
En ulaşılmaz yalnızlıklarda,
Bir vitrine pahalı bakar gibi...

Benim elimden tutuyor,
Oyununa çağırıyor,
Cebimde ıssız bir kalp!
Ona vereceklerime bak
Ne damarlar geçiyor...

Şimdi ikimizde de taştan bir sükut
Gözyaşını ya at yada yont
Ama buhar olup dokunmamıştı bulut
Yağmur olup yağmamıştı bir umut.

Nereden geliyor bu viraneler dilenci!
İnsan sahipsizliğinden mi?
Peki gece niye soğuk çalkaladı?
Bardak kadar düş, su kadar sahici mi.


Halil Türkoğlu