Bir gün sende gidip dönmeyenler sokağında yaşarsın
Tek başına kalmışların kahvesinde
Bir yudum çayı özlemle içenleri görürsün
Sende oturup bir yudum çayla özlemini gidermek istersin
Gideremezsin
Çakılı kalırsın sandalyeye
Kalkamazsın
Bir bardak çay daha
Yirmi bardak olur özlemi gideremezsin
Gözlerinde yaşlar dökülür bardağına
İçersin bir yuduma karışmış şekliyle
Saplanır yüreğine bir hançer
Kalkarsın sandalyede bir daha gelmek istemezsin
Kaldığın sokakta ıssızdır karanlıktır
Yaşayamaz nefes alamazsın
Sevincini yaşatacak bir sokak mahalle köşe bulamazsın
Hepsini yıkmıştın giderken ellerinle
Anlarsın geride boş bir şeyleri bıraktığını
Pişmanlığını katarsın içine
Yüreğine paslı bir hançer gibi saplanır
Çıkartamazsın
Öylesine hissiz kalırsın
Ne bu saatlere
Ne o saatlere yansıyacak bir gülüşün
Ne de benim bir umudum kalmıştır
Bitmiştir her şey gidip dönmeyenler sokağında
Mehmet Aluç