İç gözlerine hikmet sürmesi çekilen iki büyük veli, Cüneyd ve İmam Şibli bir gün aynı anda hastalanmışlardı. Hıristiyan hekimlerinden birine haber gönderdiler, önce Şiblfye gitti ve dedi:

— Ey pir, rahatsızlığın nedir?

Şibli Hazretleri gülümsedi:

— Hiç, dedi, rahatsızlığım yok!…

Bu defa hekim Cüneyd hazretlerinin huzuruna gitti ve sordu:

— Hâlin nicedir, ey âlem şeyhi?

Cüneyd, her şeyi olduğu gibi tek tek anlattı. Her ikisi de iyileştikten sonra karşılaştılar ve bu konuyu görüştüler. önce Şibli:

— Ey Cüneyd, dedi, niye bir huristiyan doktora her şeyi anlattın? Bilmez misin ki o tamamiyle bize yabancı…

Cüneyd Hazretleri:

— Çünkü, dedi, o da bilsin ki, dost olana böyle yapıyor, ya düşman olanların hali nice olur?…

Cüneyd ılık gözlerini Şibli’nin gözlerine dikip sordu:

— Peki, sen niçin hiçbir şey söylemedin?

Şibli hazretleri gün kadar aydın yüzünü göklere çevirip gülümsedi ve:

— Ben, dedi, dostu düşmana şikâyet etmekten utandım!…

Ah ne diyelim ki? Aşk arslaniyle cenk etmek herkesin kân değil erlerin kândır. Onların dünyası da bir başka…