Ne güzel bi laf tanrım !
Düşünüyorumda sanırım en büyük morkumuz olduğumuz gibi görünmek.
Yumuşacık kalbimizin farkedilmesi,naif yönlerimizin keşfedilmesi, cesaretsizliğimizin anlaşılması, korkularımızın paylaşılması sanki zarar görecemizin en büyük işareti. Kabuklarımızın altında kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız. Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanarımız ardında. Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.Deniz minareleri, midyeler, kripiler ve kaplumbağalar gibi. Sahi koruyor mu bizi çatlamamış set kabuk? Kimse incitemiyor mu duygularımız, benliğimizi ? Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize ? Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor mu gerçek kimliğimizi ? Duygularımızı bastırıyor, el ele tutuşmamızı engelliyor mu ?Eğer nir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak, ne çıkar ateş böceği sansalar beni. Belki en hoyrat yürek bile ateş böceeğinin o uçucu, masum, sevimli çocuksuluğuna el kaldırmaya kıyamaz.
Güçlü kapıların ardına kirlemesem kendimi, korkaklığımı, sevgi isteğimi, en insani yönlerimi kayıtsızca sunabilsem bu sert kabuğun ardından kurtulup bir kuş gibi uçacağım özgürce.Anlaşılaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım karşımdakine. O da çözülecek belki. Samimi ve güvensizlik silahıyız biriyle göz göze gelince. Oysa bir görebilsek bunu. Kalmadı böyle insanlar demesek. Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak. Yaralansak. Ne olur bir darbe daha alsak. Yeniden açsak kendimizi, atabilsek kabuğu.
Denesek. risk alsak, yanılsak, farketmez. Tekrar tekrar bıkmadan denesek. Ve kucaklaşsak yeniden, tıpkı eskisi gibi. Ne olduğumuzu anlayamadığımız o yılların öncesi gibi. O zaman farkedeceğiz, ne kadar özlediğimizi birbirimizi. Neler biriktirdiğimizi,kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi. Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa. Vakit az, paylaşmak, sarılmak için. Yüreği daha fazla küstürmemek lazım. Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan. Ve koşullar bir türlü düzelmeyen. Sevgiye çok ihtiyacımız var. Ufukta kara bir kış görünüyor. Ancak birbirimize sokularak atlatırız o günleri. Kırın o sert, o ağır kabuklarınızı. Kurtulun bu yükten, korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize. Hem hepimiz bir yıldızız. NE ÇIKAR ATEŞ BÖCEĞİ SANSALAR BİZİ. . . Rabindranath TAGORE

Manzarasına bomboş bakışlarınızı kattığınız herhangi boşverilmiş akşamınızda, hayal kurmak denilen ulaşılmaz rüyalarınızı düşünen insanlar olmadığınıza kasten dillendirmek gerekirse düşüncelerimi;
Nefesinizi hiç alışmadığınız, dudaklarınızı hiç hiç gülmediğiniz yahut öpüşmediğiniz bir dünyaya soluyarak tanıştırmak, insan olmakla ilgili hangi yanlışlarınızı düşünmeye mecbur bırakır ? Kendinizi tanıyacak tanıdıklar arayacak kadar utanır mısınız bilemem. . .
Sonuç olarak insan beyni bir rüyayı iki kere göstermez. O bilet sadece sabaha kadar bedavadır. Orjinal dünayadan aldığımız nefeslere başkaları olarak yorulmak, göğsünüz içinde atan kalpten, kafatasınız içindeki beyne kadar yalandır.
Aklınızın '' sadece '' dünyasına kaç başka yaşayanlı küsmeler kustunuz ? Kime neden, ne kadar sövdüm de faydası oldu tartınız doğdu mu hiç hayatınızda ?Yeme içme ihtiyaçları dışında nelere daha çok acıktı beyinleriniz ? doydunuz mu ?
Hiçkimseyi ilgilendirmeyen, kendi kendine gülmek tiyatronuzda, zamana emanetiniz güvenine ölen sabır dolu bekleyişlerinize kim geldi ? Tabiki gelmedi hiçkimse. Gelmeyeceğinin de çok önceden farkındayızdır çok kez. Verdiği kararların hiç tanımadığı insanlara kendini bir nebze de olsa tanıttığının farkında olmalı insan. Çok bilmiş dünyamıza öğretmen olduğumuz günlerin yüzünü kara çıkarmadan doğmalı günaydınlarımız. GÜNAYDIN. . .