Yazılar bana aittir, emeğe ve duyguya saygı gösterip, lütfen izinsiz ç/almayınız...

Bazen kaybedersin kendini bir nakaratta..
Süregelen bir harf okyanusunda azdır ya sözcükler..
Kötürüm olur yüreğini azdırır..
Öyle işte dokundun ya bir kere şarkılar dokunur artık yar/aya..

Siyahında umudu vardır, karanlığın içinde ışık ararken…
Gökyüzünde umutsa, kalbimdeki hecen…
Nasıl mutlu olur çocuklar birbilsen…

Bazen susarsın kelimelerin olmadığı için değil öyle gerektiği için,
Harfler gelir yüreğinde fısıldarlar lal edersin dilini..
Beklersin siyahına yazılan duanı...

Kırılır kalemim üstüne düştükçe heceler,
Kanar durdur gökyüzüm damla damla
Görmesini bilmeyene anlatmak zor iş derler...
Anlamayana anlatacak cümleler bile parçalanır...

Boğazımda birleşiyor bütün harfler cam kesiği misali keserek kayıyorlar dilimin ucuna sonrası mı yok...

...
Her nokta bir bitişken, ben sana üç nokta koydum...
Yanyana gelen bu üç nokta, boğazımda düğümlenen sana söyleyemediğim yarım bıraktığın karanlığım...
Bitirmeye cesaret edemediğim harflerim...
Keşfedilmemiş bir şarkının notasında dans eden bir kadının gölgesi...
Bazen korku, bazen hüzün, bazen sevinç...
Tamamlanmamış Sen ve Ben...

Bazı kelimeler insanlar gibidir yakar canı
Bazı insanlar da gereksiz yere sarf edilen cümleler gibidir sonradan farkedilir..
Hayat ise çakallı hırçın bir okyanus gibidir her iksinden de bolca bulundurur..Ve mutlaka çıkartır karşına..

Küflü kelimelerimin tarlasında, umut diye ektiğim tüm harfleri zamansız budamaktayim..
Arafta kalan yüreğimin zemberek arifesindeyken sus düşmekteyim..
Sana çıkmayan yolun her zaman hep en başındayım..
Yorgunluğu kaldıramayan kalbimin mezarı başındayım..
Eyy yarim peki sen neredesin...

Kaydettiğim bir emanet gibisin yüreğimin derinliklerinde...
Resmin elimde, adın dudaklarımda sen ise cok uzaklarda..
Sustu artık içindeki neşe, şarkılarda kaldı gülümse..

Hergün farklı bir ben çıkıyor karşıma..
Hergün farklı bir sen seviyor yüreğim..
Bu karmaşa da sen hangisini..
Kapılar kapalı ben koşar adım kaçarken
Sahi sen hangisini...