3Beğeni(ler)
Davranışçı Yaklaşım (Davranışçılık)
Davranışçıların önde gelen temsilcileri Watson ve Pavlov‘dur. Bunlar bilinç kavramını bir yana bırakıp davranışları incelemişlerdir. Davranışçılara uyaran (stimulus)-tepki (response) psikologları da denir. Davranışçılara göre objektif tekniklerle gözlenebilen sadece çevresel uyarıcılara, insanların bu uyaranlara karşılık gösterdikleri tepkilerdir. Davranışçılar, gözlem ve deney yöntemini kullanırlar. Davranışçılar, organizma ve çevre ilişkilerinin insan ve hayvanlarda birbirinin aynı olduğu kanısındadırlar. Bu nedenle hayvanlar üzerinde psikolojik araştırmalar yapmışlardır. Örneğin Pavlov koşullu öğrenme deneylerini köpekler üzerinde yapmıştır.
Teoriler ampirik verilerle, davranışlarla, dikkatli ve kontrollü gözlem ve ölçüm yoluyla elde edilen bilgiler tarafından desteklenmesi gerekiyor. Watson (1913) “psikolojide davranışçı olarak Doğa Bilimleri tamamen objektif deneysel ”manzarası” olan bir daldır. Diye belirtti teorik hedefine… ”tahmin ve kontrol” .
Davranışçılık, düşünce ve duygu gibi iç olaylar olmak üzere farklı olarak gözlemlenebilir; bu davranış ile öncelikli olarak ilgilidir. Gözlemlenebilir (yani harici) davranış, objektif ve bilimsel olarak ölçülebilir. İç olaylar, düşünme gibi davranış açısından (ya da tamamen bir bütün olarak) anlatılmalıdır.
Sınıflandırması şöyledir;
- Yöntemsel: Watson’un davranışçılığı; davranışın nesnel çalışmasıdır. Bilişsel süreçler, içsel durum dikkate alınmaz.
- Radikal: Skinner’in davranışçılığı; Yöntemsel Davranışçılığın aksine, davranış ilkelerine, organizmanın içsel süreçlerini dahil edecek biçimde genişletir; mekanik ve indirgemeci değildir; kuramsal olaylar davranışların nedeni olarak düşünülmez; olaylar, en azından onların yaşandığı bireyde gözlemlenebilir olmalıdır. Willard Van Orman Quine radikal davranışçılığın birçok fikrini dil eğitiminde kullanır.
- Teolojik: Skinner sonrası; Bilişsel süreçlerin aksine nesnel gözlemlere odaklanır.
- Teorik: Skinner sonrası; Gözlemlenebilir içsel süreçleri kabul eder, dinamiktir.
- Biyolojik: Skinner sonrası; Algısal ve motor davranış modüllerini, davranış sistemlerinin teorisini temele alır.
- Psikolojik Davranışçılık: İnsanı merkeze alan ilk genel davranışçı kuram. “mola”, “sembolik pekiştirme” ve diğer analiz ve bulguları ortaya çıkardı. Bu kuram çocuk gelişiminin davranışsal incelemesinde, eğitimde, anormal ve klinik alanlarda kullanılır. PD, uygulamalı davranış analizi için yeni yollar sunar.
Şimdi davranışçılık ile ilgili gerçeklere bir göz atalım;
- İnsanların özgür iradesi yoktur, bir kişinin davranışlarını çevre belirler (çevresi de kısıtlamalı olarak söylenebilir.)
- Tüm davranışlar çevreden bir şeyler öğrenmiştir. Biz de klasik veya edimsel koşullanma yoluyla yeni davranışlar öğreniyoruz.
- Öğrenmenin, insanlar ve diğer hayvanlar arasında çok az farkı vardır. Bu nedenle araştırmalar hayvanların üzerinde yapıldığı gibi insanlarda da yapılabilir.
Davranışçılığın Çeşitleri
Tarihsel olarak, davranışçılık sürümleri (çeşitleri) arasında ki en önemli ayrım Watson’ın orijinal, klasik davranışçılık ve davranış biçimleri arasında daha sonra yapılan çalışmaları üzerine, topluca neo-davranışçılık olarak bilinen bilgilerden esinlenmiştir.
Watson’ın kitabında, Davranışçı olarak Psikoloji (1913) tüm davranışçıların ilkelerini özetliyor:
”Bu davranışçı görüş olarak Psikoloji ve Doğa Bilimleri tamamen objektif deneysel bir bilimim dalıdır. Teorik hedefine göre tahmin ve davranış kontrolü; İç gözlem yöntemlerinin önemli parçasıdır. ne kadar veri bilinç açısından yoruma açık oluyorlarsa, hazırlık ve bağımlı bilimsel değeri oluyor. Bu davranışçı hayvan yanıtı, üniter bir düzeni elde etmek için çabaları, insan ve hayvan arasında hiçbir ayrım tanımaz. İnsanın davranış, zarafet ve karmaşıklığı ile, soruşturma ve davranışçı toplam planının sadece bir parçasıdır.”
Normal
