Bi'r-i Maune Hadisesi - ForumDenizi.Com

Amiroğulları yurdu ile Süleymoğulları yurdu arasında bulunan Maune kuyusunun yakınında ashabdan yetmiş eğitici ve tebliğcinin şehit edildiği olay.

Hicret'in dördüncü yılında Uhud savaşından dört ay sonra Necid Reisi Ebû Berâ' Medine'ye geldi. Hz. Peygamber (s.a.s.)'den kendi kavmini irşad etmeleri için mürşidler istedi. Hz. Peygamber (s.a.s.) durumdan şüphelendi: "Göndereceğim kişiler hakkında Necid halkından endişe ederim" buyurdu. Ebû Berâ': "Onları ben himayeme aldıktan sonra Necid halkından hiç biri dokunamaz" diye teminat verdi. Bunun üzerine Resulullah (s.a.s.) Ebû Berâ'nın yeğeni Âmir b. Tufeyl'e bir mektup yazdı. Amir, amcası adına kavmini idare ediyordu. Daha sonra Resulullah (s.a.s.) Münzir b. Amr başkanlığında ashabından yetmiş kişilik bir heyet gönderdi. Bunlar ashab-ı suffeden olup kurra idiler.

Heyet, Bi'r-i Mâune'ye varınca korkunç bir ihanetle karşılaştılar. Amir b.Tufeyl, Hz. Peygamber. (s.a.s.)'in göndermiş olduğu mektubu bile okumadan mürşidlerin etrafını büyük bir ordu ile kuşatmıştı. Kendi kabîlesi, Ebî Berâ'nın himayesine aldığı mürşidleri öldürmek istemediğinden, başka kabîlelerden kuvvet toplamıştı. Müslümanlar kuşatıldıklarını anlayınca kılıca sarıldılar ve:
"Biz, Resulullah (s.a.s.)'in gönderdiği mürşidleriz. Sizinle hiç bir ilgimiz yok" dedilerse de söz anlatamadılar.
Mürşidler: "Allah'ım! Resulü'ne durumumuzu haber verecek senden başkasını bulamıyoruz, selamımızı ona sen ulaştır. Allah'ım! Rasülün vasıtasıyla kavmimize haber ver ki; biz Rabbimiz'e kavuştuk. Rabbimiz bizden hoşnud oldu ve bizi de hoşnud kıldı." diyerek hallerini Allah'a arzetmişler ve insafsız düşman kılıçlarıyla Rablerine kavuşmuşlardır. Allah bu sevgili kullarının isteklerini yerine getirerek vahiy meleği Cebrail'i Hz. Peygamber (s.a.s.)'e göndermiştir.
Cebrail: "Onlar Rab'lerine kavuştu. Rab'leri onlardan hoşnut oldu ve kendilerini de hoşnut kıldı." diye durumu Hz. Peygambere bildirmiştir.

Rasûlullah (s.a.s.) durumdan haberdar olunca çok üzüldü. Hemen bir hutbe irade ederek olayı ashabına bildirdi. Allah'a hamd-u senâ'dan sonra şöyle dedi:
"Kardeşleriniz müşrikler tarafından kuşatılıp şehit edildiler. Hiç biri sağ bırakılmadı. Onlar Allah'dan hoşnut oldular, Allah da onlardan hoşnut oldu. "
Rasûlullah (s.a.s.) kendisine bu acı haberin ulaştığı gece sabah namazının ikinci rekatında rukûdan doğrulunca:
"Allah'ım! Onların durumlarını sana havale ediyorum. Ey Allah'ım! Onların yıllarını Yusuf Peygamber'in kıtlık yılları gibi çetin yap, başlarına darlık getir. " diye beddua etmiş ve buna beş vakit namazlarında bir ay müddetle devam etmişti. Cemaatin de arkasında "âmîn" dediği Rasûlullah (s.a.s.)'in bu duası kabul olmuştur.

Durak Pusmaz

Meune Kuyusu Olayı

Hıcretin 4.cü yılında Amıroğullarından Cafer Oglu Malık Oglu Ebu Bera Medineye geldı ve Resulullah ile görüşüp "Ey Allah'ın Resulu !Eger Necıd Halkına ashabından bıır kismını gönderirsen , umarım ki İslam olurlar" dedi.

Resulu Ekrem, Necıd bölgesi halkına güvenemeyıp "Korkarım ki ashabıma bır kötülükte bulunurlar" dedi. Ebu Bera` "Onlar, Necıdè geldiklerinde benim emanım altına gırmıs olur.Onlara kimse bır sey yapamaz "diye teminat verdi.
Bunun üzerine Resul-ü Ekrem de Ebu Bera`nın kardeşi oglu olan (Malık Oglu Tufeyl oglu Amırè bır mektup yazdirdi ve Necıd halkına Kur an öğretmek için 70 Kuràn okuyucusunu gönderdi. Kılavuzları Muttalıp Süleymı ıdı.

Münzır bın Amr Kuràn okuyucuları ile Meune kuyusu denilen yere varıp Resulü Ekrem`ın mektubunu Amr bın Tufeyle gönderdi.
Lanetlenmıs olan Amr bın Tufeyl ise mektubu okumadan Haram bın Mılhan`ı öldürdü. Sonra Kur`an okuyucuları olan kurra cemeatı üzerine saldırmak için kendi kavmı olan Amır Ogullarını çagirdi. Onlar ise'' Bız Ebu Beranın verdiği sözü ayaklar altına atamayız '' diye çekindiler. Bunun üzerine Amr bın Tufeyl Usayye, Rı'l ve Zekvan kabilelerini toplayıp Meune Kuyusuna gıttı ve ansızın kurra topluluğu üzerine saldırarak hepsını şehit etti. Yalnız Neccar oğullarından Kab bın Zeyd' ı öldü sanarak şehitler arasında bırakmıslar oda bu durumu peygamber efendımız (S.A.V) bildirmiştir.

Resulü Ekrem bu durumu haber alınca son derece üzüldü ve ''Bu hal, Ebu Bera'nın ısıdır.Ben ,bunu ancak onun ısrarı ile istemeyerek yapmıştım'' buyurdu.Ebu Bera da Peygamberimizın bu sözünü ısıttıkten sonra çok üzülerek kederinden hastalanıp öldü. Fakat verdiği sözün bu şekilde ayaklar altına alınması, arap adeti üzere kendi soyunda bır leke üzere kaldı.
Resulü Ekrem ise onlara beddua etti ve kisa bır süre sonra bu kabileler veba, humma ve kitlik yüzünden telef oldular.

İslam Tarihi Ansiklopedisi