Hiç birşey yazmamış, dahası yazmaya hiç yeltenmemisken,
Öncesinin olmadığı gibi sonrasının da olmayacağını çok iyi bilerek yazıyorum.
Ruhum deliniyor.
Kalbur gibi.
Nasıl yazmaz ki insan bu durumda.
Bir duam var, olursa hayatım rayına oturacak,
Olmazsa ölmem sanırım.
Olayı dramatikleştirmenin alemi yok.
Hayır, sürünmem de.
Çünkü bu melankolinin sebebi gönül meselesi değil.
Ama bir duam var,
Olursa yüzüm gelecek.
Hayallerim ikinci cemre misali suya düşmeyecek.
Bir duam var.
Dilerken karnıma ağrılar giriyor.
29 yıl kalbim ağzımda yaşadım.
Mümkünse bundan sonrasını huzurlu yaşayabilir miyim?