Nefes alırken nefessiz kalmak gibi bir duygu bu.
Oksijensizlikten değilde, aksine oksijenle boğulduğunu hissetmek gibi…
Herkes bir şeyler için koştururken eftarında, sen herşeye tepkisiz kalıp,
sadece sessizce izlemek istersin.
Hiç konuşmadan öylece,saatlerce, belki de yıllarca susabilecek güçsüzlüğe sahipsindir.
Sana bir şeyler sorulmasın istersin uzun zaman.Çünkü her Nasılsın?
Deyişlerinde yine boka sarmaktan yorulursun.Nasıl olduğunu bildiğin halde,
hala nasıl olduğunu sorup duranlar vardır etrafında ve senin için çok zor olur bu.
Kendi haline bırakılmak istersin.
Birkaç şarkı,kalem,kağıt ve bir yatak.Ve herşeyin olur çıkarlar zamanla…
Kapını kilitleyip soyutlamak istersin kendini bu hayattan.
Bunun sonsuza kadar olamayacağını bildiğin halde o an yapmak istediğin budur.
Düşünemezsin, düşünmek istemezsin artık.
Hep düşünmekten bu hale gelmedin mi ki zaten ? Artık sorgulamak istemezsin. İçinden gelen neyse onu yapabileceğin bir dünya yaratırsın kendine, o küçücük odada. Sen ne istiyorsan onu yaparsın, neyi istemiyorsan onu yapmazsın.
O odada şarkılar hiç susmaz,sen uyuyakalırsın ,uyanırsın,uyuyakalırsın ve yine uyanırsın.Güneşin kaç kere doğdunu ve battığını bilmez,günlerden hangi gün hatırlayamaz hale gelirsin.Çünkü umrunda değildir bu.
Günü hissettiğin gibi yaşarsın.
Duyguların hangi zaman dilimine denk gelirse senin için önemli olan o olur.
Perdelerin zamana karşı koymuştur.
Dışarıda hayat akıp giderken, sen hayatından kendini ayrıştırırsın.
Duygularını ve yaşanmışlıklarını o odaya kilitlersin artık.
Sen başka onlar başka bir yerde kalır.
Tek vücut değilsinizdir eskisi gibi.
Kimseyi hayatına alamazsın,alsan bile o duyguları yeniden doğuramazsın bedeninde.Bir zamanlar kendinden bile vazgeçerek, zar zor üstesinden geldiğin eski sen için,hiçbir zaman o kendin olamazsın.
Sadece yalnızlıklarında eşlik eder sana o eski sen.
Ve sonunda içindeki yaşanmışlıkları bilmeden, hayatlarından sana ön yargılarıyla gelen her insanla savaşmayı öğrenirsin.