Bugün oturduğum yerde nedense aklıma sürekli gelen bir şey vardı.. "Sevmek, ne garip" ..

Aslında sevmenin kendisi mi garip olan yoksa seven yada sevilen mi işte burada kafama koca bir soru işareti dank etmiyor değil..
Zamandan sıyrıla sıyrıla bugünlere gelen yaralarım var benim. Her iyileşeceğini söyleyen tarafından kanatılan daha fazla derin soyulan ve can acıtan yaralarım. Bazen düşünmüyor da değilim "geçecek" diyenlerin geçmemesi için daha fazla çaba gösterdiğini. Yada en son ihtimal ben umutsuzluğun halt safhalarda olduğu ütopyalardayım ? Birileri buldukça da ben kayboldum, kayboldum da nerde kaldım habersizim .
Neyse sevmek demiştim değil mi ?
Hani şu insanın hayatta belki de hiç bir safhasında hiç birşeye yenilmeyip kalkıp bir 6 harfe yenilmesi "sevmek"..
Hayat kurmanın belki de bir diğer adı olan "sevmek"..
En umutsuzluk vaat edeni de kendine her sözüyle her hareketiyle çok fazla yakın bulunca bile ona kızmanızdır "sevmek"
Halbuki onun hiçbir şuçu yok onun haberi bile yoktur ama elde değildir işte hatta onun birini bulunca, ya da birini sevdiğini görünce “Tamam bitti bidaha onu asla sevmeyeceğim” diyip, onu her gördüğünüz daha fazla bir aşkla "sevmek"..
Zamanında karalanmış sayfalarca yazıları sana bir bir yedirmesidir "sevmek"
Sen ona bakmaya bile kıyamazken seni göz göre göre ezip geçmesidir, görmemezlikten gelmesidir belki de bunlara rağmen "sevmek"..
Hayatta tek görevim yaratılış nedenim , sükut etmek sessiz kalmaksa herkese , ona konuşmaktan hiç yorulmamaktı "sevmek"..
Millete kök söktüren doğrularının, onun bir sözüyle yön değiştirmesiydi belki de "sevmek"..
Bazen içindekileri bile adam akıllı dökemiyor insan ne garip .
İşte, kaleminin bile tükenmeyen ucunu, ona kullanırken tükenmesiymiş "sevmek"
Canını yaktığını bile bile, her seferinde acıyı iliklerine hissettirdiğini bile bile yinede hamdolsun senden gelen acıya diyebilmekmiş "sevmek"

Aslında şimdi bile anlatamıyorum ben derdimi sanki kalemim bu düşüncelerimi yazmama engel gibi karşıma dikiliyor, ucunu açtıkça her yazmaya kalktığın kırılan kalem ucu misali.. O l m u y o r . .
Herşey zor da bu hayatta sanırım en zoruda ; zor olanı söylemek..
Evet evet hayat çok yönlüymüş duydum peki neden unutturmuyor bazı şeyleri bu yönlülük içinde ? Onlar neden sabit ki ? Sadece eksenimde dönüyorum sebepsiz şaka gibi ..

Neyse Sukut ; edebii yolu tercih edip sus yine, bu yol gaib ..


"Yaşantı" .