Ne yıldızlar
Ne ışıkları hayal kentlerin
Ne de bozkırda yalnızlık arması
Bir su damlası köyler...
Benim, geceler boyu
Bir aşk gibi canımda taşıyarak
Gittiğim o karanlık
Kumaşını gündüzlerin dokuduğu
O büyük hazine
uzun ayrılık
İçimdeki boşluğu dışımdaki boşlukla
Yatıştırdığım güzelliğim oldu sonunda.

Gitmek çünkü bütün zamanlarda
O ayrıcalıktır ki
Ne kadar eksikli olursa olsun
Ömrünü sevdirir insana...

Şükrü Erbaş