Bir hoşum bugece kendinden vazgeçmiş bir halde.Anıların arasında sıkışıp kalmalardan yoruldum!..Her seferinde ardından baka kalmalardan, gözyaşlarıma ortak bulmak için hüzünlü şarkılar aramaktan, yoruldum!..

Bu nasıl gidişti böyle anlayamıyorum...Nasıl bedbaht olunuştur bu gidenin ardından...Yıllar geçsede bu denli özlenilir mi insan, bu denli yas tutulurmu ardından?
Ben kayboluyorum sessiz bir gecede, sen dolduruyorsun yine odayı...Sen giriyorsun perdeden içeri, usulca...öyle sessizce...hiç bir şey olmamış gibi!..Yine saçalrımı okşuyorsun, ben kıvrılmış can çekişiyorum yine!..
Yapma ne olur!..Yokluğuna tahammül edemeyen kalbimin artık hayaline bile tahammülü kalmadı!..