Gidişini bile içimde ukteye çevirebiliyorsun, tebrik ederim...Yazını koydum önüme.Şimdi ne yaparsam yapayım nafile.Yazamadığım yazılarımda boğarken kendimi, senin 'son' yapmaya çalıştığın iki gününde ben kemirilmiş tırnaklar sergiliyorum!..

Sana inat sensizliğe dalıyorum, sen dönene kadar (her ne kadar bana dönmeyecek olsan da)...Okumayacağım o yazıyı, acıtmayacağım içimi...Senin için kararlıyım bu kez sen beni şarkılara lanetlesen de

O zamandan bu zamana, bu kaçıncı gidişim bilmiyorum...Hoş o zamanlar için gidilen rolünü üstüme giyinmiştim şuursuzca...

Evet gidiyorum...
Ama sadece bu tükenmiş hayatımı terk ediyorum...Yenikleri oynamıyorum, yitikleri taşımıyorum artık ardımda...
Mağlup değilim aslında, ordan bakılıpta görüldüğü gibi!..Acıtamıyor, kanamıyor artık kabuk bağlamayan yaralarım!..

Ve ellerimi saklamıyorum da, eskisi gibi kimseden...Bakmıyorum da kendim, iyileşip iyileşmediklerine...

Umursamıyorum kimseyi, ardımda bırakmıyorum çünkü!..Son bir kalanım yok artık eskilerde olduğu gibi, dönmeye mecbur edilmiyorum...

Yenilgi zaferlerim var çokca biriktirdiğim, hayatımdan bana kalan...
Güçlü vakur duruşlarımı benimsemişim, bırakmıyorum benliğimi saran tenimden...
Heybem boş, her şeyim bitmiş, tükenmiş...
Sevmediğim vedaları etmeden gidiyorum!..