Her gün bir kenarda gözlerimden düşen birkaç damla yaşla düşünürdüm;
Herkes farklı bi derdin peşine düşmüş,
Boş bir salıncağın rüzgarda sallanması gibi
Boş hayallerle savruluyoruz etrafa…
Evet...kirpiklerim ıslanırda bazen durup dururken.
Niye anlamazdım,
Bunalmış çok bunalmıştım…
Belkide insanlar boğuyordu beni.
Herkes sahte geliyordu belki…
Hayatın anlamını öyle bir gün öğrendim.
Yine yapayalnız düşünürken;
Gözüme çarpan o güzellikle, o bakışlarla…
Meğer hayatı anlamlandıran aşkmış, sevgiymiş.
İnsanları bir arada tutan, o kadar sahteliğin için en saf olan!
Mutsuzluğun tek sebebi sevgisizlikmiş o gün anladım .
Dertleri unutturan, seni biraz olsun gülümseten aşkmış.
Hele kazandıysan o kalbi dünya sana cennet misali;
En güzel nimetini sunmuş; aşkı sevgiyi!
Olmasan da yanımda varlığın mutlu ediyordu beni…
Artık emelim seni kazanmak olmuştu.
Başaracaktım, bir kez daha dünyada sevginin kazanmasını sağlayacaktım.
Ve başardım!
Meğer gerçek aşksa, kaderse kendisi buluyormuş seni farkında olmadan.
Yeterki sevmeli çok sevmeliymişsin.
O gün ben yeniden doğdum bilki ,
Seninle açtım hayata gözlerimi…