Aslında bir yanın ölüme susamışken, bir yanın bıkmaksızın kendi kuyusunu kazarken, diğer yanın hala güzellik peşinde koşar... hala ister ki iyiliğin dünyadan silinmediğini kanıtlasın gözlerine. Bu ikilem daha fazla parçalar seni,daha da diplere batırır. Duymak istediğin bir çift güzel söz uğruna katlanmadığın işkence kalmayacaktır.. Sonra o insanlar girer artık pislik yığınına dönmüş koca bir yalandan ibaret hayatına. Ne erdem kalmıştır, ne güzellik. Kendi ellerinle yok edemediklerini onlara verirsin, bilerek onların bu kalanlara neler yapacığını. Ama umut, o kahrolası umut her seferinde bir tebessüm olur yüzünde, bir yanın yıkımını fark ederken delicesine, diğer yanın inatla devam eder direnmeye... Ve her seferinde haklı çıkan o ses, her seferinde seni parçalara ayırarak devam eder yıkımına..Her seferinde , umut azalır, tebessüm azalır , ve her seferinde hayal kırıklığı galip gelir hayata. .