Sensizlik
Parmak uçlarıma vuruyor yokluğun
Yine sen düşüyorsun satırlarıma
Bak yine seni çiziyorum şiir dolusu
Sonra geçip karşısına iyiki varsın diyorum
Ağlıyorum.
Hançerlerle kazıyorum göz yaşlarımı yanağımdan
Akan kanın üzerine yeminler ediyorum
Bir daha ağlamak yok diyorum
Sonra bozup tövbemi günahlarıma bir yenisini ekliyorum.

Senden sonra çok durmadım kendimde
Sahipsiz bedenimi bırakıp tenha bir köşede
Eksik bir canla düştüm peşine
Hadi yine çık karşıma
Önce yalan sevginle seviyorum de
Sonrada elvedalar bırak yüreğime bütün gerçekliğinle
Bende bu acıyla bir dize daha ekliyeyim şiirime
Ve kokunu süreyim satırlarıma hiç koklamamak üzere.

Terketmek sana terkedilmek bana kolay nasıl olsa
Tek tanesine inanmam ela gözlerin yaşla dolsa
Sende inanmamıştın hatırla
Sana gitme diye haykıran
Titreyen feryadıma
Yalnızlığı bırakıp avuçlarıma yol almıştın
Adresi meçhul bir diyara
Aldırma sen bana yalnızlıkta yakıştı yanıma.

Soğuk bir gecenin kıyısından sensizliğe bakıyorum
Hasretinin ummanına dalıyor bakışlarım
Çığlıklar yağdırıyorum kör karanlığa
Umutlarımı bağlayıp bir taşa
Sebepsizce bırakıyorum sonsuzluğun sonuna
Bütün dönüş yollarına mayınlar döşüyorum
Kapatıyorum kendimi sessizliğe
Ve yine konuşmamak üzere susuyorum
Farkındayım çok sürmez suskunluğum
Çünkü hayalin vurdukça gönül sahiline
Kalemimi batırıp yüreğime
Firari bir şiire suretini işliyorum
Ve yine geçip karşısına dön diye haykırıyorum
Bu yüzden uzun sürmez suskunluğum
Ben sadece kendimi kandırıyorum
Döşediğim bütün mayınlara bir bir kendim basıyorum
Ama inan sensizlik kadar ölmüyorum ölemiyorum...