Kanser eden bir sessizlik. Sessizliği yırtan gemilerden denize dökülmekte olan kum sesleri. Ama birkaç saniye sürüyordu bu. Herkesin eş zamanlı olmasa bile nefes alışverişleri, devrik bir müzikali andırıyordu. Tüm bunlara rağmen sessizdi her yer. Çünkü kadının iç sesi küsmüştü ona. Nedenini bilmiyordu. Sormuyordu da. Onun küçük bir çocuk gibi bilinç yorganını üzerine çekip uyumasını ifadesiz bir yüzle seyrediyordu.

P.S: Kendi hayatını ilahi bakış açısıyla anlatmakta, neydi?