Bir dolu kırık..

Aldım kırıklıklarını koydum benimkilerin üzerine..

Oda tuz buz..

Kanayan duvar..

Pencere kapalı..

Kapı aralığından esen rüzgar..

Dağıttı odaya kırıklıkları, üstüm başım kırık..

Kalbime savurup sapladı kırığı..

Kanayan kalp akıtıyor yaşayamadıklarını..

Öpüşemeyişini, sarılamayışını,*koklayamayışını, dokunamayışını..

Duvar kanıyor..

Oda kırık..

Kalp tuz buz..

Rüzgar esip saplıyor kırıkları bir bir..

Hayal, kalp, oda kırık..

Kırıp döktüklerin yetmiyormuş gibi saplanıyor kırıkların..

Nefes aldırmıyor bu kırık..

Kalp uyuşuk, oda bulanık..

Terliyorum soğuk soğuk..

Konuşmak zor..

Gözlerimi açmak güç..

Arkamdan, kırığı derindi,

‘Sapladı ve kırdı‘ dersiniz..

Ayşenur Mefa

Pişman İnsanlar Cemiyeti