Hep olmayanlar için sızlanmaz insan.
Gün gelir var olan her şey için
Bir damla gözyaşıyla büyütür içinde yeşeren çiçeklerini.
Bazı şeylerin varlığına da yakar insan sigarasını...
Eli titreye titreye, gözlerinden akan yaşla şahlanır acılar
Hep bir ağızdan bağırıverir yüzüne.
"Ben içindeyim!" diye.
Küçük bir çocuğun bağışlanmak isterken
Yüzünde oluşan masum tavırların
Emildiği şu dünyada, lütufkarlığıyla baş edemez,
Ezim ezim ezilir insan.
Sesi çıkmaz, içine içine bağırır da,
El uzatanı olmaz.
Ah! acılar...
Yine mi akıyorsun içime, ciğerime.
Yine büyüyorsun içimde, acı çiçeğim?