İşte Ben Böyle Sevmişim

Yokluğunu anımsarken,
Gözlerim doluyor mu dersin ?
Ya da ses tonuna besteler yaparken,
Dudaklarım titriyor mu dersin ?
Mesela saçlarının kokusunu duyarken,
Burnumun direği sızlıyor mu dersin ?
Ben kalbimi, tebessümünle mühürlerken,
Sevmek nedir, bilmem mi dersin ?
Sorar mısın ? Görür müsün ? Duyar mısın ?
İşte ben böyle sevmişim.
Her an düşlerime ızdırap çektirmişim,
Yokluğunu düşlerimden def etmişim,
Ve kalbimin ciğerine çizmişim seni.
En derin hücreye kilitlemişim,
Ve orada sana bir hayat bahşetmişim.
Aslında ben hep senden bahsetmişim,
Alnımın tam ortasına ismini nakşetmişim.
Ben var ya ben, Senin aşkını göğsünden emmişim,
Son damlasına kadar tüketmişim.
Dilinden akan kelimeleri teker teker sökmüş,
Kulaklarımın tellerine kördüğüm etmişim.
Bak bir gün daha geçmiş,
Ve ben seni bir asır daha sevmişim.
Aslında ben seni var zannetmişim,
Ve yokluğundan seve seve vazgeçmişim.
Galiba seni o zannetmişim,
Uğruna şiirler, şarkılar ezberlemişim.
Bütün renkleri zalimce çalmış, Göz rengine dünyaları boyamışım.
Ben var ya ben, Uykusuz gecelerimi örtü yapmışım,
Ve hasretçe üzerine örtmüşüm.
Vay be ! seni bir cinayetçesine sevmişim,
Kalbine yüreğimi saplayıp, Seni sonsuza dek aşka hapsetmişim.

Yakup SELÇUK