İnsanız, kemiklerimiz kırılıyor.

İnsanız, kalbimiz kırılıyor.

İnsanız, hayallerimiz kırılıyor.

Umutlarımız, düşlerimiz, çocukluğumuz,

Sevincimiz, gururumuz…

Kırıldıkça sivri uçlara dönüşüyor köşelerimiz.

Kime sarılsak batıyoruz.

Şöyle demiştim zamanın birinde;

Nazik dokunamıyorsak sebebi parmak uçlarımızdaki yaralar…!