Eylül ’ dü .



Dalından kopan yaprakların

Sararan yanlarına yazdım adını

Sahte bir gülüşten ibarettin oysa .



Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.



Eylül ‘dü .



Di 'li geçmiş bir zamandı yaşadığımız

Adımlarımızın kısalığı bundandı

Bundandı gözlerimin durgunluğu .



Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan ,

Ellerin kadar ıssız ,

Sen kadar zamansız molalar veriyordum

Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz .



Eylül ’ dü .



İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin ,

Şimdi yoktu bir anlamı suskunluğun .



Çırılçıplak kalakaldım sessizliğin orta yerinde .



Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman

En çok sesini aradım .



Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hala .



Gözlerini sildi zaman..



Dedim ya… Eylül ’ dü.



Savruluşu bundandı kimsesizliğimin …!