Dürüstlük,doğrulukla bir sanırdım önceden..bazı kavramları yanlış yorumluyor olabiliriz.
Bin kitapta bu satırlara denk gelince ,genişlemeye başladım.algım büyümeye ve kafamın içinde dağılmaya başladı.

Şöyle bir şey düşündüm.. belki yersiz bir şekilde; adamın niyeti kötüdür ve niyeti neyse tavrı da odur. ..direk, bodoslama hiç kıvırmadan, yağa, bala yatırmadan belli eder kendini...bu ilk başta kötü hissettirse de, adamın bu nokta da dürüst olduğunu düşünebilmek algımın nasıl büyüdüğüne işaret eder...o açıdan yargıdan vazgeçerim...

Yüzünüze gülüp, arkanızdan iş çevirenler bu noktada, dürüst olduğundan bahsettiğinde sadece gülüp geçmek en iyi çözümdür...o sahtekarlarla uğraşamayacığınızı bilmeniz ve gülüp geçmeniz gereklidir.

Bana gelecek olursak, sanırım Tanrı bana sonsuz bir sabır bahşetmiş...bu sabır bazen beni bile hayrete düşürüyor... lakin bu noktada bir sıkıntı oluşuyor bünyemde...sabır taşı patlayınca, içim dışıma çıkınca...gözüm hiçbir şeyi görmüyor..şehri bile birbirine katarım, yapıyorum bunu...bünyeme bir özgüven hasıl oluyor o anda, içimden yeşil bir dev çıkıyor...bunu nasıl yapabiliyorum inanamıyorum ama yapıyorum....

Velhasıl öyle işte...