Ailem yıllardır normalmişim gibi davranıyordu sanki. Oysa değildim. Normalde bununla başa çıkabilir, zihnimin derinliklerine atabilir, herkese gülümseyebilirdim. Fakat yaşadığım bu ruh halleriyle canım futbol oynamak ya da insanların etrafında olmak istemiyordu. İnsanların etrafında olmak demek aslında mutsuz hissederken mutlu görünmek için büyük bir çaba göstermem demekti. Çok ağır uyumama rağmen bitkindim. İçimden pek bir şey yapmak gelmiyordu.



Sana ne huzur verir?