Eski Zeynep değildim...

Eski Zeynep değildim...
Bunun adı değişmek miydi?
Bilmiyorum...
Bildiğim bir şey var,
Herkesi ama herkesi ve her şeyi;
çok yoğun sevdiğimdi...
İstisnasız çiçeği, böceği,
Hayvanları,
Tanıdığım, tanımadığım tüm insanları,
Seviyordum ben...
Rengi, dili, dini, ırkı çok mu önemli ?
Herkese yetişebileceğimi, yetebileceğimi düşünüyordum,
Dünyayı belki de ben kurtaracaktım.
Galiba en büyük hatayı da orada yaptım...

Değer verme duygusu o kadar fazlaydı ki,
Bol bol dağıttım...
Kimin umurundaydı?
Kendime bir tutam bile saklamadığımı farkettim,
Dağıttıklarım mı?
Sadaka mı veriyorsun diye atmıştı..
Orada anladım kimseye yetemediğimi,
Hep daha fazlasını istediklerini,
Beynini,
Düşüncelerini,
Kalbini,
Zamanını,
Her şeyinle sana hükmetmek istediklerini,
Seni yönetmek istediklerini,
Seni kendinden çalmak istediklerini,
Orada farkettim...
Ama çok geçti,
Bu kalp kırılmıştı bir kere,
Hem de en çok değer verdiği,
En çok güvendiği yerden..

Eski Zeynep değilim,
Benim de duvarlarım var artık,
Geleceğe, insanlara dair korkularım,
Bir daha asla bir araya getiremeyeceğim kalp kırıklarım,
Okunmamış kitaplarım da birikti bu aralar,
Fazla dağıldım,
Toparlayamıyorum parçalarımı...
Her şeyi en detayıyla hatırlayan ben;
Unutmaya da başlamıştım,
Bir tek kalbim değil,
Zihnim bile yorulmuştu...
Deli dolu ruhum bile aldı nasibini,
Duruldu çıkan fırtınalarda...
Hala savunmasız,
Hala güçsüz,
Naif kalbim.
Kimseye düşman değilim elbette,
Kin de tutabilen biri değilim,
Ama artık kendime yakın,
Herkese uzağım...
Bu değişmekse değiştim !

Z.H. / 02.10.2019