Hani bazen kalbin paramparça olur da sırf birşeylere zarar gelmesin diye susarsın ya.. Bu şey gibi ağzın dolusunca kırık camlar var dilin damağın kesiliyor sen dudaklarından kan sızmasın diye uğraşıyorsun.

Bugün kendime ilk kez itiraf ettim. İncinsem bile incitmemeyi sürdürüyorum hep.
Bugün bir ara güvenim, bir ara da sabrım çatladı farklı farklı insanlara.

Bir ağladım.. Bir güldüm. Bu yorgun hissedişler yeni değil. Sanki uzun zamandan beri bitkisel hayatta olan bir hasta gibiyim. Her şeyi duyuyor, görüyor ve hissediyorum. Sesimi etmiyorum diye yaşamıyorum sanıyor insanlar.

Madden, manen yorulmaktan ve yetinmekten yoruldum. Küçücük bir gülüş için canımı yere sermekten yoruldum.

Halbuki bu kadar canımın acıyacağı şeyler yaşamadım son günlerde. Bende sadece yılların birikmişliği var.

Biliyorum, sana yazmamam gerekir bazı sebeplerden ötürü ama sende de türlü yaşanmışlıklarım var. Bu bahanem günah çıkarmamı sağlamaz ama, bir yerlere ışık saçmam ya da kan kusmam lazım.

Avazım çıktığı kadar susasım var bazen, bazen sessizce haykırasım var.
Ve bu devrik, anlamsız cümlelerim ancak sende yer bulursa hayat bulur gibi geliyor.

Neyse şuraya artık benim şarkımı (sanki bana yazılmış gibi geldiğinden..) bırakıp susayım.