Şöyle bir gözden geçirince hayatımı. Sanırım fazla birşey kalmadı yeniliğe..
Bu bana bir umursamazlık vermiyor değil. Umut ediyorum çünkü.
Çoktan hak ettim o güzel günleri.
Bilir misin ben kendimi evlilik içinde hiç göremedim. Dilimde kaldı ama aklım onay vermedi. Ben okulumu okur, işimi yaparım. Gerisi kader demeyeceğim. Kaza ve kader olayı var. Ben irademi, kendi doğrumu seçip kaderim yapacağım. Belki de iyi bir eş ve anne olacağım. Ve bu yazdıklarımı düşünüp güleceğim kendime. Daha evvel de oldu öyle.

Ne olursa olsun hep mutlu olmayacak bile olsam, ara ara mutlu olacak ve edeceğim.
İnanıyorum.

(Teldeki asıl günlüğüme yazdım, sana da eklemek istedim. : ) )