Yine ben.. Deli yüzünden arkadaşlarında kalamadı. Şu an arabada uyuyor hemde bensiz..
Ama iyi olduğunu biliyorum. Ona hafiften kızmış olduğumu belli ettim. Hasta diye kafasını yemedim.

Düşme olayımı anlattığımda, diyetten olduğunu düşünüp kızdı üzerine. Ben yine de diyorum ya..

Her şey bir yana demek ki insan hep yalnız başına..
Ne aile..
Ne sevdiğin..
Ne de arkadaşların..
Kaldı ki sadece 1 arkadaşım var. Odadakiler artık mecburiyet haline dönüştü.
Nida bu dönem var. O gidince tümden içime döneceğim.

Biliyor musun? Ağır işte çalışanlar için üretilmiş dış sesi yalıtan kulaklıklardan alacağım yakında. Bir ara ambivert idim.. Artık tamamen introvert oluverdim.

Ben en çok sevdiğime iç dökerdim, geçenlerde ondan da veto yedim. Hep şikayet ediyormuşum..

Bir sen kaldın doyasıya yazıp döküleceğim.

Bu arada dişim acayip şiş..
Öyle görünüyor ki bugün de uyuyunca O rüyama girecek.
Geçenlerde ağlarken gördüm kendimi tıpkı onun sevdiği gibi bir yayla eviydi. Dışarısı karlı.
Annemler F gelirse susar dediler.
O geldi, ona sarıldım sustum.

Uyanıkken onu görmek yetmiyor bazen rüyamda da görmek istiyorum..

Kızarım ederim.. Ama sevmekten vazgeçemiyorum. Bazen kalbimi çok kırdığı oluyor.
Ama saçlarımı bir sevsin, bir gülsün geçiyor.
Hele başımı göğsüne ya da dizine koyunca, tüm yaralarım ve acılarım geçiyor yemin ederim.
Bugün sevdiğimi göremedim..

Kendisine de boş bir gün geçirdin dedim zaten..

Neyse yarın olsun.. Kalkıp kahvaltı yaptıktan sonra biraz yürüyüş yaparım. Sonra, uyandığını düşündüğüm vakit ona bişeyler yedireceğim.. Şimdi kestiremiyorum.

Gece de şu sunum işi hallolacak..

Ruh halim hala ilk buraya geldiğim an ki gibi shitimsi.. (Öf bu ne biçim kelime oldu...)