Anlaşılamıyordum...
Kendimi anlatmayı denedim;
Anlatmayı,
Anlatmayı,
Anlatmayı...

Anlattıkça yoruluyor,
Kendimi ifade etmeye çalıştıkça kırılıyordum...
Anlaşılamamak çıban gibiydi.
Sonra,
Anlattıkça insanın yanlış anlaşıldığını öğrendim,
Ve insanların anlamak istediklerinin;
anlamamak istediklerine göre şekillendiğini...
Öğrendikçe kelimeler batıyordu yüreğime.

Sustum,
Ve kelimeler sustu.
Konuşmak susmaktan ağırmış,
Susmak en büyük cevapmış,
Sustum!

Ben sustukça,
Başkalarının kelimelerinin ağırlaştığını gördüm...
Susmak, anlaşılmakmış,
Susmak, merhemmiş konuşmaların yaralarına...
Bir kez daha sustum!
Kelimelerin ağırlığı kalktı yüreğimden,
İyileştim...

27.12.2015 / Zeynep H.