İçimde değişik hisler var biliyor musun?
Ama bir sor niye?
İçimden atamıyorum. Ben yeterince ağlayamıyorum. Sanki annesinden dayak yiyip anne diye ağlayan çocuklar gibiyim.
Ona gidip kendisini şikayet edecek gibiyim.
O ise, konuşacak birşey yok diyebiliyor benim tüm kırgınlığıma rağmen bari dostça bitirelim teklifime.

Birileri kalbime köz haline gelmiş kömürü basıyor. Basıp çekiyor. Ya tamamen basıp kalbimi öldürseler ya da hiç basmasalar ama olmuyor.

İçimde büyüyen bir nefret var deliye karşı. Ama aslında ortalığı hep karıştıran kişi olduğu için çekip karşıma alıp senin derdin ne diye hiç sormamışım. Ya da kardeşim dediği insandan ayrıyken ve ağlarken bana niye sarılmıştı hiç anlamamıştım.

O bir kara çalıydı ve aramıza girdi. Hem de benim yüreğime battı. Eskiden sevdiğim adam da, iyice kanattı yarayı. Soktu kalbimin içine kara çalının dikenlerini.