Kendini ifade etmeye odaklı ve başkasını anlamaya odaklı kelime kalıpları arasında çok tedirginim. merhabalar… ile başlayıp hayatınız şarkılar kadar güzel olsunla biten cümlelere giderken. Kimsenin bundan haberi yokken işte bak... insanın insanda bıraktığı isimsiz iz ve anılardan kendi yaptığın evler ve balkonları bunlar...

Benim içinse kuşlar için küçük şemsiyeler yapmak isteyen birinden rüyaların gerçekten de o büyük harflerle başladığı yerlerde pembe fincanı bekleyen birine dönüşürken nelerin acımasız olduğunu biliyorum artık...önemsiz gibi görünen şeyler hep merkezinde hayatın ki hayatı merkezlemek her zaman saçma ve plastik gelse de yağıp geçen bir yağmur gibidir hep.

Sadece istenmeyen anları temizleyip tahammül edebilmeyi kolaylaştırmak istiyorum bazen... bu bazen de insan sıcaklığında insan soğutmamış gibi... geçti yağmur... hava gri... eğer ki insan yeni bir kitaba başlayabiliyor, yeni bir filme başlayabiliyor ve hayatında “yeni bir” seçenekleri varsa sonları düşünmek için erken. günaydın ama rengi yok...