YAZMAK!

Yazmayalı ne çok olmuş..
İçimde birikenler,
Taşanlar,
Geçti dediklerim,
Geçtiğini sandıklarım,
Sabrettiklerim,
Dilime dökülenler,
Sustuklarım…
Ne varsa,
Unutmuşum;
Kaleme almayı…
Yazmanın hafifliğini,
Bana iyi gelen yanlarını,
Yorgunluğuma,
Hüzünlerime feda etmişim..
Yalnızlıklarımda değil,
Yazarken güçlendiğimi hatırladım.
Kelimeler ne ki,
Kalemlerim ağlamış bunca zaman !
Ben en çok kendimi değil,
Kalemlerimi,
Kitaplarımı,
Pencere kenarında içtiğim kahveleri
Ve tüm bunların verdiği huzuru da unutmuşum!
Aslında ben ne çok boşvermişim,
Hayatın içinden değil kıyısından yürümek, hayatı kaçırmaktır aslında..
Kaçırmışım!
Keçileri değil belki ama
Zamanı çok kaçırmışım!

Z.H. / 01.10.2015