Emin ol bencillerin hep içi rahattır
Sen öyle değildin hep içine attın
Kendime böyle dedim; sustum ve söylemedim
Bazen üzülmek kalbin için haktır



Ve tatlım yürüdüğümüz her yol bataklık
Kalbimde ölmek istersen her yer yataktır
Gel uyu
Kendini susarak duyur
Ama böyle yapmaz çatışır ve pusar hep huyun



Geçti o zamanlar
Bazen en güzel çözümdür kalbi tuza banmak
Ve bir gün gidersem bu haybeden olmaz
Benimki savaşmadan hep kaybeden olmak



Sen beni bir ayda unutursun
Kendini gitmiş bulursun
Sen beni bir ayda unutursun
Ben seni bütün gezegenlerde ararım



Denize düştüğümde sarıldığım yılandın
Seni unutmak mı?
Epey yıl aldı
Hayret ettim
Hayret ettiğime hayret ettim
Senin gibi yalancı için ayna nettir



Bakış açına göre hep değişiklik iyidir
Seni tek başına tanıdım ama çift kişilikliydin
Burcunun lanetini taşıyan densiz
Bu bir masal değil; ama kahramanı sensin



Bir gün yalnız kalacak dudağının kenarı
Başı dik yürüyecek tutarken ahım
Sorun: “Üzülmek de konuya dahil demendi.”
Benim salaklığım çöllerine sahil dememdir



Ben bir avuç buluttum gökyüzüm sendin
Belki güneş açsaydın gök gülümserdi
Güneşler söndü bak kaldı bu rakamlar
Beni yalnızlar anlar seni yalnız bırakanlar