Bir gün kızımıza anaç ama bir o kadar da arkadaşça bir gülümsemeyle, "..Erkekler bizler kadar karmaşık varlıklar değiller. Yeri geldiği zaman bir çift güzel sözle ve ilgiyle kalbini çalabilirsin. İlgisiz kaldıklarında hırçınlaşırlar. Ve aslında, onlar ne kadar yaş alırlarsa alsınlar çocuk gibidirler. Yetişkin olduklarında bile onlar yetişkin çocukturlar.
Sözlerinin dinlenmesine ve son sözü söyleyen olmaya bayılırlar. Son sözün gidişatını biz kadınların belirlediğini asla bilmezler. Kabullenmezler de. Mesela baban, arabasıyla uğraşırdı bende ona yardım ederdim. Kafamdan halledemeyeceği geçse bile önce şakayla arabayı bozma der sonra sen yaparsın aşkım derdim. Erkekler araba gibi gazla çalışıyor çünkü. Yaptıkları zaman da çok büyük bir arızayı gidermese de vay be helal sana demeni beklerler. Bende dedim genelde.
Onu ne kadar hem içi hem dışıyla beğendiğimi dile getirdiğimde, kendini kalbime daha çok yakıştırır ve bana daha sıkı sıkıya bağlanırdı. Sıkıldığını hissettiğimde ise kendim sen biraz araba ilanlarına vs bak eğlen yine konuşuruz der serbest bırakırdım. 1 saate kalmaz özler kendisi yazardı bana.

İşte annen babanı kendine deliler gibi böyle aşık etti. Bakma şimdi arada romantiklikler yapmıyor olmasına, hiç ummadığım anda ve özlem dolu olduğumda kilometrelerce yolu tepip bana gelmişti.

Babanla biz, iyi kötü birçok şartı gördük ve yaşadık. Bazı şeyleri ilk kez birlikte deneyimledik. Biz biraz birlikte de büyüdük.

Hayatına alacağın bir insanda araman gereken özelliklerin baban gibi olmasını bekleme. Biliyorum her kız önce babası gibi birini arar. Babasında herhangi bir istemediği birşey görürse uğradığı hayal kırıklığıyla babası gibi olmayanı arar. Senin iyi ya da kötü ölçütün baban olmasın.

Mutluyken kalbini, üzgünken zihnini dinle. Mantığınla perçinleyip kalbinin kanatlarını aşka aç.

Benim hem annen hem de yeri geldiğinde en yakın arkadaşın olduğumu unutma.

Seni seviyorum canım kızım.."

demek istiyorum.
Evrene yolluyorum şimdi bu mektubu. Bir gün bu konuşmayı yapmak nasip olsun.