İnsanların içinden geldiği gibi konuşması, dobraca düşündüklerini söylemesi elbette dürüstlük olarak kabul edilen bir şey.
Ve hepimizin insanlardan beklentisi de bu yöndedir, arkamızdan konuşulmasını elbette istemeyiz.
Fakat dobra olmanın da bir dozu var. Daha doğrusu doz mu demeliyim bilmiyorum.
Şöyle ki, kafamızda kurguladığımız yada düşüncelerimizde oluşturduğumuz yargıların gerçeklik payı çok önemlidir. Cümleleri sarf ederken düşünüp söylemek lazım. Patavatsız, kırıcı söylenen sözlerin kimseye faydası olmaz. Öğreticiliği yada haklılığı da olmaz... Eğer söylediğiniz kelimeleri kendinizi koruma içgüdüsüyle değil de karşınızdakini bilip bilmeden yargılama iç güdüsüyle söylüyorsanız, dobralıkla, açık sözlülükle örtüşmez.

Gerçeklik payı olmayan ya da bir insanın düşüncelerini, hislerini, yaşadıklarını bilmeden; sadece laf etmek için eden, kendini dobra zanneden ve her şeyi özgürce söyleyebileceğini zannedenler var ya;
İşte onlar ancak fütursuz konuşarak can sıkar!

Düşünsenize insanların bilip bilmeden kişiliğinize, karakterinize, duruşunuza saldırı niteliğinde laflar edip ahkam kestiğini...
Hem de bunu, istediğini özgürce söyleyebilir, konuşabilir düşüncesiyle yapması veya bilmeden ön yargılı laflar savurması...
Siz ne diyorsunuz bilmiyorum ama ben buna fütursuzluğun dibi diyorum!

~~~

Zeynep H. / 21.01.2020