Yalnızlığı sevmeyenler evet yalnız kaldıklarında üzüntü duyarlar. Yalnız bırakıldığın için belki gönül koyarsın yada kalabalıklar arasında kendini yalnız hissedersin varlığın fark edilmez.
Ama bir de yalnızlığı seçenler vardır. Onlar yalnızlığı sevenlerdir. Kalabalıktan yorulmuş olanlardır.

Kalabalıklar içinde yürümek belki bildiğimiz yoldur. Bildiğin yol her zaman en kısa yoldur belki yada en güvenilir olandır size göre. Ama yolunuzu kaybettiğinizde başka yollar keşfedersiniz, her zaman gittiğiniz yolun yanlış olduğunu ve o yolda yürüdüğünüz insanların aslında ruhunuzu öldürdüğünü fark edersiniz.

Hepimiz bazen bulunduğumuz yerden yorulmaz mıyız?
Bazen de kalabalıklar yorar.
Mesela birilerinin isteğiyle hareket etmek bir süre sonra mutluluğunuzdan çalmaz mı?
Yada kırmamak adına kendi isteklerinizi kenara itmek, ruhunuzun özgür olmadığını hissettirmez mi?
Sahte kalabalıklardan arındığımız da, kuşlar gibi özgür olmaz mıyız? Hafiflemez miyiz?

Belki uçamıyoruz kanatlarımız yok ama ruhumuzu özgür bıraktığımızda bir kuş gibi kendimizi göklerde hissedeceğimize hiç şüphem yok. Kanatlarımız yok belki ama ya ruhumuzun?
Ya varsa...
Mutlu olduğumuzda ayaklarımız yerden kesilmiş gibi hissederiz değil mi, işte belki o anlarda ruhumuz takmıştır kanatlarını...
Ne diyordu Nil Karaibrahimgil şarkısında; "Kanatlarım var ruhumda..."
Neden olmasın?
...
Bende diyorum ki, "Ruhumuzda ki kanatlar hep var olsun özgürce!"

~~~

Z.H. - 05.01.2020