Her sabah işe giderken gökyüzüne bakıp, havayı içime çekerdim,
Yaşadığımı iliklerime kadar hissederdim...
Özledim!
Bir daha ne zaman gökyüzüne bakabileceğim,
Bir daha ne zaman alıp başımı gideceğim,
Feribota bineceğim...
Hiçbir şeyi ertelememek lazımmış,
Aklına estiğinde gitmek lazımmış.
Erteledim daha sonra giderim, şu işleri de hallederim derken...
İş ev arasında tıkılıp kaldım.
En sonunda, tamamen eve tıkıldık!