Saatlerdir içimde bir sıkıntı var. Anlam veremiyorum. Hüzün oturmuş gibi.
Hani yağmur öncesi kasvet çöker ya. Öyle bir şey işte. Ağlayasın gelir ağlayamazsın, içini yakar.
Konuşacak, paylaşacak kimsen de yoktur. Aslında konuşacak bir şeyin de yoktur.
Kimbilir kaç bilinmeyenli denklemdir içini kemiren sıkıntı, nedenini bilmediğin.
Sanki içime de kasvet çökmüş gibi. Yalnızlığına sarılırsın, en çok ona sarılırsın için sıkıldığında.
Ama ne yaparsan yap, sol yanını acıtmadan geçmez!

~~~