Bazen bir çok şeyi sorguluyorsun içinde;
Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu,
Kaç yanlışının, kaç doğrunu götürdüğünü...
Pişmanlıklarını, acılarını, bunların nedenlerini...
Çıkamıyorsun içinden, sonra düşünmeyi bırakıyorsun.
Kendi halinde, akışında yaşamaya başlıyorsun hayatı.
Ama karakterini, kişiliğini de değiştiremiyorsun elbette.
Sen, sensin yine!
Az değer veremiyorsun, az sevemiyorsun kimseyi.
Değer verdiğin her şey, herkes kayıp gidiyor yıldızlar gibi...
Kayıp gittiğini hissediyorsun ama bir şey yapamıyorsun, seyrediyorsun,
Tıp ki yıldızların kayışını seyrettiğin gibi...
Tutmasan biliyorsun düşeceksin, tutmaya çalışsan sonunda yine kaybedeceksin.
En çok değer verdiklerin, aslında en çok kaybettiklerin değil midir?
Tüm gücünle tutmaya, tutunmaya çalışıyorsun.
Korkuyorsun, düşerse/m...

~ ~ ~