Gece ile gündüz arasında, postacısıyız kendi ömrümüzün.
İçimizde yazdığımız mektupları taşırız.
Adresi belli olmayan umutlara.
Hepimiz masa üstünde, boynu bükük kalmış birer kağıt kalemiz aslında.
En çok da sustuklarımızla…