İkiye On Kala - Sonra Kül Tablasında Yer Arıyorsun



İnsanlar gidiyor, hep eşyalar kalıyor.
Bazı cümleler hiçbir anlama gelmiyor.
Çırılçıplak hayatın ortasında,
yalnızca soğuktan üşünmüyor.

İnsan; ağlıyor da konuşamıyor,
her şeyi herkese anlatamıyor.
Paramparça uykulardan uyanıp,
sonra kül tablasında yer arıyor.

Yalan söylüyorlar ya da bilmiyorlar.
Öyle her şeye rağmen gülemiyor insan.
Yağmurlar içine yağıyor üşüyorsun,
bazen piç gibi ortada kalıyorsun..