Bir miktar yaşıyorum. Gülüyorum, ağlıyorum.
Seviliyorum da bir miktar.
Fakat ben sevince…baştan aşağı…sevda oluyorum.
Haksızlık bu. Adaletsizlik!
İçime düşen duyguya neden hükmedemiyorum?
Oysa alelade görünüyor:
Bu savruluşun sonunda beni bir ızdırap bekliyor.
Halbuki acıyı sevmiyorum! Mizacım böyle.
Evet, hoşnut değilim bu ruh halinden.
Çünkü biliyorum: ben sevenlerimi kendi sevgim ile korkutuyorum.