safra kesemde mor pardesülü bir çingene oturuyor -ağrı yapıyor-
dişim düşene kadar sakız çiğnemeyi ondan öğrenmiştim.
kalbim kalmayana kadar sevmeyi annemden.
üç sigaraya şükrettiğim günle üç öpüşe şükrettiğim gün aynıydı.
mutlu olmak ne kısaymış.
altı metre kare bir odada
bir tekli koltuk.
benim hikayemde her şeyin özeti buydu.
ben o tekli koltukta
bir asır devirmiş
gibi olmuştum.
bir asır devirmiş ve yok olmuş.
o asır bana bir şiirin uçurumundan öpmeyi öğretmişti.
uçurum
dikey.
ve ben yatay düşe düşe her 00:22′de o dikeyden
öğrenmiştim kendi yaramı yalamayı.
insan en çok kendi zehirini yutar sevgilim.
bunu uçurumdan öğrenmiştim.
şiirimde süslediğim ağrım.
sen ağrılarını
en son. en son ne zaman süsledin?
sen bunu yaparsın.
işte.
o ağrıdan kurtulursun.
çünkü hayat da sana da bunu öğretmişti.
sana ağrından kurtulmanı söylemişti.
-bazı ağrılar
geçince daha çok ağrıtır-